ภาคใต้ ภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคอีสาน

สร้างขึ้นเพื่อถวายกษัตริย์ ใช้ภาษากลางเป็นหลัก ไม่นิยมใช้ภาษาถิ่น ชาวบ้านเป็นผู้รู้รักษา ใช้วรรณกรรม ท้องถิ่น แต่งขึ้นเพื่อยกย่องพระเกียรติกษัตริย์ เป็นสำคัญ

ทรงให้ชำรพวรรณกรรมไทย ทรงสนับสนุนกวี เช่น สุนทรภู่ ทรงให้รวบรวมวรรณกรรมไทย ทรงงานพระราชนิพนธ์จำนวนมาก

นิทานอีสป เรื่องอิเหนา เพลงกล่อมเด็ก เรื่องอาหรับราตรี

วรรณกรรมเล่าเรื่อง วรรณกรรมมุขปาฐะ วรรณกรรมลายลักษณ์ วรรณกรรมกลอนละคร

สิบเบี้ยใกล้มือ น้ำขึ้นให้รีบตัก น้ำลอดใต้ทราย ไม่เห็นน้ำตัดกระบอก

บทประพันธ์ใช้ภาษาเรียบง่าย สร้างความหวาดกลัวในบางเรื่อง บทประพันธ์ส่วนใหญ่เป็นเรื่องจักร ๆ วงศ์ ๆ ใช้ภาษาอ่านยาก เพราะพัฒนาจากภาษา โบราณ

ด้านศิลปกรรม ด้านภาษาและวรรณกรรม ด้านกองทุนและธุรกิจชุมชน ด้านอุตสาหกรรมและหัตถกรรม

โคนันทวิศาล ขุนช้างขุนแผน พระสมุทรโฆษ พระสุธมนโนรา

นำภูมิปัญญาไทยที่มีอยู่มาศึกษา และพัฒนา อุดหนุนสินค้าที่เกิดจากภูมิปัญญา ของคนไทย เก็บรักษาภูมิปัญญาไทยที่มีอยู่ไว้อย่างดี ไม่มีผู้อื่นรู้ เผยแพร่ภูมิปัญญาให้คนในชุมชน นำไปใช้ประโยชน์